Computer output

Al in de jaren 1980 ontwikkelde Océ een digitale printer voor het afdrukken van gegevensbestanden die gegenereerd werden door grote (mainframe)computers zoals van IBM. De output van zo’n computer bestond uit alfanumerieke tekens (letters en cijfers) met informatie over de onderlinge samenhang. In het begin (jaren 1960) werd de output vooral afgedrukt met behulp van automatische schrijfmachines en matrixprinters, op kettingformulieren.

Elektrofotografische kopieermachines, met hun hogere snelheid, waren een aantrekkelijk alternatief. Daarvoor moesten die worden omgebouwd om zelf alfanumerieke beelden te vormen en te projecteren op de fotogeleider. De programmatuur voor de beeldvorming werd uitgevoerd door een computer, de zg. controller. Zo’n controller kon niet veel meer dan letters vormen en op de goede plaats zetten. Océ bouwde hiervoor de Océ 6750 computer output printer, een doorontwikkeling van de Océ 1900 kopieermachine.

Deze werd op de markt gebracht in 1986.
In de 6750 werd een lichtbeeld gevormd door een moduleerbare laserstraal die met hoge snelheid over het opgeladen master werd gestuurd. De laserstraal werd bewogen door een ronddraaiende spiegeleenheid gebouwd door het Japanse Topcon.

Kantoor automatisering

De laser-printer kreeg een belangrijke rol in de kantoorautomatisering, waarbij de schrijfmachines van kantoorwerkers werden vervangen door tafelcomputers en later door Personal Computers (PC’s, geïntroduceerd door IBM).
Océ was in 1980 zulke kantoorsystemen ook gaan verkopen, aanvankelijk met werkstations en automatische schrijfmachines en regeldrukkers van het Amerikaanse CPT, onder de naam Océ 8000 systeem.

Later (1988) ontwikkelde Océ zijn eigen 6000 Office Automation System, dat verschillende werkstations verbond. CPT werkstations werden vervangen door PCs met softwarepakketten zoals WordpPerfect. Steeds was de Océ 6750 de trouwe uitvoereenheid, naast tafelmodel printers.
Intussen werd (elders) een digitaal netwerksysteem ontwikkeld dat alle werkstations en printers met elkaar kon verbinden, het Local Area Network (LAN). Dit veroverde in sneltreinvaart het hele kantoorlandschap. Voor een beschrijving van de digitale netwerktechnieken en hun toepassing wordt hierbij verwezen naar het hoofdstuk “Digitale Systemen”.

De Océ 6750 bleef in productie tot in 1995 zijn werk werd overgenomen door de Océ Varioprint 3165, een gedigitaliseerde versie van de Océ 3045-serie copiers. De Océ 3165 beschikte over een scanning-eenheid, en was in eerste instantie ontwikkeld als digitale kopieermachine. Hij werd echter tijdens zijn ontwikkeling al voorzien van een aansluiting aan een LAN, met bijbehorende controller. In deze machine werd de beeldmatige belichting uitgevoerd door een array van LEDs.

In Venlo werd de printtechniek van de Océ 3165 gebruikt voor talrijke opvolgers. Een verhoging van de printsnelheid werd in 2007 bereikt met de Océ Varioprint 6000 Gemini, die met twee geheel gelijke afdrukeenheden voor- en achterkant van een vel papier tegelijk bedrukte.

Breedformaat en beeldbewerking

Ook in de breed-formaat markt bracht Océ digitale kopieermachines op de markt, zoals de Océ 9800 en de kleinere Océ 9400, beide in 1995.

Beelden uit een scanner zijn betrekkelijk onscherp wegens onvolkomenheid van de scan-optica en moeten daarom intensief bewerkt worden om ze geschikt te maken voor een printer. De bewerking bestaat o.a. uit digitale filters, en is ingewikkeld vanwege de voor die tijd gigantische gegevensbestanden, zeker in breedformaat-apparaten. De programmatuur voor deze bewerkingen is binnen Océ vooral ontwikkeld bij de breedformaat-projecten en werd dankbaar overgenomen en doorontwikkeld in de kantoor-projecten.

Hogesnelheidsprinters

In 1996 nam Océ de hogesnelheidsprinter-divisie van Siemens-Nixdorf over. Dit bedrijf, in Poing vlakbij München, bouwde zeer grote printers voor zeer grote printvolumes bij zeer hoge printsnelheden (enkele honderden tot wel 1000 beelden per minuut), een gebied waar Océ tot dan toe niet actief was. Vanwege de printsnelheid gebruikten deze machines papier op de rol of kettingformulieren. Voor de beeldvorming werden vergelijkbare technieken gebruikt als bij Océ, maar de controller had een geheel eigen structuur. Deze printers waren bedoeld voor printdata uit grote computers en mainframes, waarmee Océ in dezelfde omgeving terugkwam als zijn eerste digitale printer, de Océ 6750.

Kleurenprinters

Toen Océ besefte dat de markt in toenemende mate (ook) om gekleurde documenten vroeg, werd er in Venlo begonnen aan de ontwikkeling van een kleurenprinter.

Deze, de Océ CPS700, bevatte een onconventionele afdruktechniek, “direct imaging”. Hierbij werden magnetiseerbare gekleurde tonerdeeltjes op een magnetische rol direct beeldmatig ontwikkeld op een trommel. De trommel was bedekt met electrode-ringen (16 per mm) die afzonderlijk aanstuurbaar waren. Met een aanstuurbare spanning op de magnetische rol kon een twee-dimensionaal elektrisch stuursignaal worden gevormd waarin de tonerdeeltjes al of niet oversprongen op de trommel. Voor elke kleur was een afzonderlijk rol-trommel-stelsel aanwezig.
Deze stelsels waren opgesteld rondom een berubberde, verwarmde verzameldrum, en brachten hun deelbeelden gesynchroniseerd daarop over. Zo werd een totaal-kleurenbeeld gevormd op de verzameldrum, die dat op zijn beurt weer overbracht op een vel ontvangstpapier.

.

Magnetiseerbare tonerdeeltjes zijn niet doorschijnend en kunnen daarom geen subtractief mengbeeld vormen zoals bv. in kleurendruk. Bovendien kon het direct imaging proces slechts enkellaags tonerbeelden maken. Tonerdeeltjes van verschillende kleuren moesten naast elkaar worden geplaatst en vormden daarmee additieve kleurmenging. Hiervoor zijn zeven kleuren (inclusief zwart) noodzakelijk. Voor deze additieve kleurmenging werd een aangepaste beeldbewerking ontworpen, met bijbehorende controller.
Het direct imaging kleurensysteem is zeer stabiel en weinig gevoelig voor omgevingsomstandigheden, maar ook zeer gecompliceerd.

Het eerste product kwam in 2001 op de markt, maar tenslotte bleek deze techniek te complex en duur voor een printmarkt die intussen al voorzien was van kleurenprinters met vier kleuren (subtractieve kleurmenging). In 2013 werd de CPS-lijn beëindigd.

.

Intussen bood Océ al vanaf 2006 een kleurenprinter/copier (Océ CS 600) aan die een KonicaMinolta machine met de superieure Océ kleurencontroller combineerde.

Vanaf de overname van Océ door Canon, Inc. in 2009 werd de kleurenhardware van KonicaMinolta vervangen door de Canonprinters ImageRunner en ImagePress.

2002 Inkjet kleurenprinters – Breedformaat

In breedformaat was printen in kleur met de bekende technieken lastiger.
Technische tekeningen konden wel door breed-formaat plotters worden geprint, zoals met de plotters met bewegende pennen, van het in 1989 geacquireerde Océ Graphics in Créteil.

Voor gekleurde vlakken voldeden plotters niet. Aanvankelijk werden wel thermische transferprinters aangeboden, waarbij met verwarmingselementjes inkt op een donor-vel werd overgedragen op een ontvangstvel. Dit leverde veel afval op.

Volvlak kleurenprinten werd pas echt ingevuld door een geheel nieuwe techniek: inkjet.
In een inkjet printer worden kleine druppeltjes inkt op een ontvangstmateriaal gespoten in een patroon dat door een computer is aangeleverd. Er zijn verschillende technieken, zoals piëzo-elektrische inkjet en bubble jet. Ook worden verschillende soorten inkt gebruiikt, zoals inkt op waterbasis, was-achtige inkt en inkt die in UV-licht uithardt (“UV curable ink”)

Hoewel Océ al vroeg begon aan onderzoek naar inkjet processen, brachten andere leveranciers de eerste bruikbare inkjetprinters op de markt. Bovendien werd eigen ontwikkeling binnen Océ gehinderd door patenten van concurrenten.

Océ betrad vanaf 2002 de markt van breedformaat inkjet met geacquireerde producten, en producten van geacquireerde bedrijven, terwijl het zelf hard werkte aan een eigen techniek. In dat jaar werd ook al de Océ TCS400 geïntroduceerd. Dit apparaat was ontworpen door Océ en bevatte printkoppen met water-gebaseerde inkt (bubble jet) van Lexmark.

Het eerste echte Océ-product kwam, ook in 2002, uit een eigen bedrijf in Canada en gebruikte UV-curable inkt.

Een speciale toepassing van die techniek leverde vanaf 2014 een nieuwe markt op.

De UV-curable inkt hardt zo snel uit, dat er meerdere lagen op elkaar geprint kunnen worden, waardoor er een reliëf kon worden bereikt. Sinds 2014 biedt Océ prints met reliëf aan, zoals landkaarten en schilderij-reproducties waarin de verfstreken zichtbaar en voelbaar zijn.

In 2008 kwam de eerste in Europa ontwikkelde breedformaat kleurenprinter op de markt, de ColorWAVE serie. Deze gebruikte een nieuw ontwikkelde Océ CrystalPoint inkt, die in vaste vorm kon worden bewaard, op vrijwel alle ondergronden hechtte en gebruikt kon worden voor prints die weer en wind moesten trotseren. De inkt werd als was-achtige bolletjes geleverd, die in het printhead gesmolten werden voor gebruik.

In de ontwikkel-laboratoria van Océ werd verder gewerkt aan nieuwe en grotere breedformaatprinters. Deze ontwikkeling culmineerde in 2017 in de Océ Colorado breedformaatprinter die een nieuwe UV-curable gel-inkt gebruikt.

Inkjet in het kantoor

Bij kantoortoepassingen kwam het eerste inkjet-nieuws van Océ’s divisie voor hogesnelheidsprinters, waar in 2010 de ColorStream-lijn werd voorgesteld aan de wereld.

In 2015 zag de i300-serie, ontwikkeld in het researchcentrum in Nederland, het commerciële licht. Deze inkjetprinter met de iQuariustechnologie op basis van waterige inkt verwerkt losse vellen papier op hoge snelheid.

Tegenwoordig kunnen door Océ ontwikkelde varioPRINT iX-series printers op praktisch alle materialen, ook verpakkingsmaterialen, printen.
Papier is maar een van de vele mogelijke ontvangstmaterialen.